Сяргей Законнікаў

RSS Feed

Вея

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вея шукае
Забытыя сцежкі,
Кожную з іх не міне...
Словы прыходзяць
Жадана і ўсцешна:
«Дзякуй табе за мяне...»

Дзякуй табе
За лясныя азёры,
Дзе заблукала лыжня,
Дзе нашай радасці
Дзіўную змору
Выпіла ўсмак цішыня.

Лёс праз гады
Шмат спазнаў і агораў...
Самай найлепшай з навін
Снег малады
Ты паклікала ў горад...
Дзякуй за ціхі ўспамін.

Снег будзе доўга
Кружыцца,
Сваволіць,
Як і тады — трапяткі.
З ім у суладдзі
Вышэйшая воля
Шчодра дыктуе радкі.

І не бяды,
Што настрою лірычнасць
Хутка парушаць няўзнак
Першым сігналам сваім
Электрычка,
Стукам глухім таварняк.

Чуйнаму сэрцу
Снежна, світальна...
Ты страпянулася ў сне.
Вушка падстаў,
Мой анёл ратавальны:
«Дзякуй табе за мяне...»

Дажджы ўжо надакучылі...

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дажджы ўжо надакучылі...
Рыпіце, палазы!
Цалуюць твар пякучыя
Гарэзы-маразы.
Бярозкі ціха журацца,
Смялеюць капыты.
Ад прадчування жмурацца
Вясёлыя сваты.
Завеяны, замецены
I поле, і рака...
Твая каса расплецена
Для любага дружка.

Снегапад

Сярэдняя: 5 (1 голас)
А снегапад нарадзіўся раптоўна, 
Так, як прыходзіць каханне да
                                                 нас... 
Светла вяртацца, глядзець
                                          малітоўна 
У малады, незаплямлены час.

Ён быў да свету ўсяго
                                 невідушчым, 
Быў неабачліва-хмельны так і, 
Каб прадзірацца адважна праз 
                                               пушчу, 
Быццам праз долю — наскрозь,
                                                напрасткі.

Сцежкай глухой, дзе чакалі
                                           спакусы, 
Час, як сабака, за намі пабег. 
Млосна палалі і шчокі, і вусны, 
Цёплым здаваўся расхрыстаны
                                               снег.

Не варажылі: «А што будзе
                                          потым?» 
Згодны былі разам з веяй 
                                          сплываць, 
Ці ў зледзянелых, высокіх
                                        сумётах 
Гэтак, як сосны, маўкліва стаяць...

З вечнай дарогі ў нязнанасць — 
Не збочыш,
Час не адкруціш ніколі назад... 
Свецяцца шчасцем зялёныя
                                          вочы, 
I не спыняецца той снегапад. 

Усе аўтары