Кліча ноч

                                     Янку Сіпакову

Кліча ноч гудкамі паравозаў
Некага ў заснежаны прастор.
Тэпае дрыготка на марозе,
Курчыцца стары сасновы бор.

Вецер свішча і шпурляе ў вочы
Жменямі калючы, золкі снег.
Спеўна на душы маёй уночы,
Быццам у якім дзівосным сне.

Скача ў дзікім шале завіруха…
Я ж зачараваны, як дзіця,
Слухаў бы ўсю ноч, здаецца, й слухаў
Музыку бунтарскую быцця.