З песень нядолі

Шумныя бярозы
       Пабяліў мароз.
Хацеў бы я плакаць,
       Дый не маю слёз.

Хацеў бы я пеці
       Аб сваёй бядзе,
Дый мне сэрца ные,
       Песенька не йдзе.

Хацеў бы, каб зімаў
       Строгіх не было,
Каб зарэла цягам
       Летняе цяпло.

Хацеў бы, каб доля
       У хатцы жыла,
Каб з бурлівай рэчкай
       Нядоля сплыла.

Хацеў бы, каб воля
       Гуляла са мной,
Каб сонейка грэла,
       Як грэе вясной.

Але, божа мілы!
       Долі не відаць, —
Кайданы няволі
       На руках звіняць.

Няма вясны, сонца,
       Светлых дзён няма, —
Марозам марозіць
       Строгая зіма;

Марозам марозіць,
       Снегам адзяе,
На работу гоніць,
       Есці не дае.

Эх, пайду я ў поле
       Долечкі шукаць
З востраю касою,
       Як на сенажаць!

Ой, пайду я ў поле,
       Як бы на вайну,
Шукаючы волю,
       Шаблячкай махну!

Можа ўзойдзе доля
       Ясненькай зарой,
Можа блісне сонцам
       Воля нада мной!